بیکرانه

 

بيكرانه در انتهای هر سفر

 
در آيينه، دار و ندار خويش را مرور می كنم

اين خاك تيره اين زمين، پايوش پای خسته ام

اين سقف كوتاه آسمان، سرپوش چشم بسته ام

 
اما خدای دل در آخرين سفر

در آيينه به حز دو بيكرانه كران

به جز زمين و آسمان، چيزی نمانده است

  گم گشته ام،                كجا    ؟  ؟؟ ؟ ؟

 

 خدا ؟ ؟

نديده ای مرا؟

 

محمد (ص) در ماه "ربيع" مي آيد و همراه با خود، ربيع قلوب و بهار جان ها و طراوت ايمان را به همراه

 

مي آورد. محمد (ص) مي آيد. از نسل ابراهيم بت شكن، از سلاله پاكان، از دامن "آمنه" عفيف، از مكه

 

معظمه، از خانه خدا ... .

 

با مشعلي از حق فرادست، كه مي بيني آتشكده آذرگشسب، با طلوع حضرتش، به خاموشي مي

 

گرايد، به نشان فرومردن فروغ دروغين آتش اهورايي، در جلوه جمال الهي و جلال كبريايي. و اين "صبح

 

صادق" رسيدن "روز" را نويد مي دهد، پس از شب ديجور و ظلمت ظلم، پس از قرن ها قساوت و سالها

 

سفاهت. و با اين ميلاد لرزه و شكاف، در كاخ "كسري" مي افتد، به نشانه اينكه از اين پس "كعبه" كوي

 

عشق است و سكوي آزادي. و بناي يادبود عدالت و برابري و توحيد، و سمبل قيام مردم و قوام امت و رمز

 

خضوع، در برابر فقط   "الله".

 

دردتو واسه مولا بنویس

امشب از خواب شقایق           سرخی تعبیر عشق 

 

                     از شکوفه های بی سر               از دل ما بنویس  

   

                                   امشب از مسلخ عاشق               از تن داغ جنون

 

        از لب نخلهای تشنه                     قد دریا بنویس

             

                     

                   ساده نگذر از دل ما                 پابه پای   قصه باش  

      

                        شرح این کهنه نوا را                      واسه فردا بنویس

 

                                وقتی از خواب کبوتر                به ستاره می رسی  

 

                                  گریه های بی دریغ رو                     پای ابرها بنویس

 

      

   اگه روزی:

 

                روزگاری    

                       

                               سرزدی به نینوا

 

                                      قصه غربت ما  را    واسه        مولا    بنویس

 

                 تا سحر چیزی نمونده           شاهد سپیده باش    

                   

               

                مثل ما حدیث عشق رو            تک و تنها بنویس

 

                                               

 

التماس دعا   

 

    ترانه        پنجشنبه       ساعت     ۰۸:۰۵ شب            مادرید -اسپانیا  

دوباره اومدم سر درس و زندگی

  سلام دوستای خوب من

من دیروز شنبه ، دوباره با همه خداحافظی کردم . اومدم اینجا (اسپانیا ) حدودا ۲۰-۲۱ روز ایران بودم اما  چه زود گذشت .   همین حالا  از خواب بیدار شدم فکر کنم کمی زیاد خوابیدم اما مهم نیست چون امروز اینجا تعطیله و خیلی کسل کننده است . البته عصر وضع کمی فرق می کنه .  وعصر ها حال هموا شلوغ تره به هر حال تا عصر باید یجوری سرم رو گرم کنم .  راستی ایران که بودم آنقدر سرم گرم بود و بین خانواده و دوستام گم شده بودم که یادم رفته بود اینجا  دختر ناز و دوست داشتنی ،  هم اناقی عزیزم پینار  رو تنها گذاشتم دیشب که رسیدم فرودگاه مادرید . وتاکسی گرفتم که بیام خانه تازه یادم افتاد که ای وای من  این ۲۰ - ۲۱ روزه اصلا به پینار زنگ نزده ام و حالشم نپرسیدم . البته اون هم از اومدن من بی اطلاع بود . شب که رسیدم خانه .  طفلی خابیده بود . بیدارش کردم آخه چیکار کنم زنجیر پشت در رو انداخته بود . دروکه باز کرد و من و دید وای چه ذوقی کرده بود منم خوشحال شدم که دیدم سالمه و ...

شام رو توی هواپیما خورده بودم گرسنه هم نبودم . کلی باهم صحبت کردیم . دیگه داشت نصف شب می شد . ( از بابت اینکه  پینار اهل ترکیه است خوبه ، چون منم آذری زبان هستم و زبان همدیگر رو خوب می فهمیم ) خلاصه   یه لحظه احساس کردم وای خدا من چقدر این دختره رو دوست دارم اینجا توی غربت  تنها کسی هست که دارم . مثل اینکه اونم منو دوست داره   چون پیشنهاد کرد توی تخت اون بخوابم خنده داره  ما  دونفری توی یه تخت خوابیدیم همدیگرو  بغل کردیم انگار نه انگار که ما هر دو مون   تو این کشور  غریبیم .  و  خوابمون برد  .  ساعتی پیش که از خواب بیدار شدم دیدم کنارم نیست  دختره خیلی ماهه ،  زود تر از من بلند شده بود و برام بساط مفصل صبحانه راه انداخته بود .

حالا  می خوام برم و سوغاتی هایی رو که براش از تبریز آوردم رو بدم ، ا  امیدوارم خوشش بیاد

راستی یه اعتراف بد هم می خوام بکنم  توی این ۲۰ روز که ایران بودم چون شبها دیر می خوابیدم همش  تا نصف شب با ثمانه ( خواهرم )  یا بقیه حرف می زدیم  صبحها خواب می موندم و  نماز صبحم قضا می شد  . از خدا جونم خجالت می کشم که ای همه برام خوبی کرد و من نماز های صبحهم قضا شد .  بد تر    امروز هم قضا شد    امیدوار از فردا این طور نشه  انشا الله

خوب دیگه کمکم پاشم برم آخه بیچاره پینار  تنها منتظر منه برم سراغ اون

سر نمازهاتون من یادتون نرم  دوست تون دارم

التماس دعا               ترانه              ساعت ۱۱.۱۰ صبح              مادرید - اسپانیا

 

يه آدم باحال ميگه:

اگه يه كم فكر كني مي‌بيني زندگي ارزش زنده بودن رو نداره.

اگه يه كم بيشتر فكر كني مي‌بيني زندگي ارزش مردن رو هم نداره.

اما اگه خيلي فكر كني مي‌بيني مردن و زنده بودن ارزش فكر كردن رو نداره.

هميشه يادت باشه چيزي كه امروز داري شايد آرزوي ديروزت بوده

 و بزرگترين آرزوي فردات باشه پس هميشه سعي كن قدر چيزي كه امروز داري رو

 خوب بدوني5

غم !

اين يگانه معشوق بيچون و چراي دل!!!

عظمت هر دلي به اندازه غميه که توشه، شايد، بايد اين حقيقت سنگين را پذيرفت

 که غم با تمامه تلخيي که داره هرچي بزرگتره، شيرين تره و زيباتر!!!!!

گرچه غم از دست دادن فرصت هاي گذشته يک واقعيته

اما شنيدم کسي ميگفت:

" واقعيت اون چيزيه که هست ولي نبايد باشه اما حقيقت اون چيزيه که بايد باشه اما

نيست" پس درک واقعيت، و کسب تجربه از گذشتهاي از دست رفته از تکرار

 چيزهايي جلو گيري ميکنه، که نبودشون اميد عشق رو، اميد دوباره بودنو، اميد

 جاودانه بودنو، اميد اميدواربودنو، دوباره به ادم ميده0

 

          ترانه                     سه شنبه ساعت   ۰۸.۱۵ عصر       تبریز    -  ایران

این دو هفته ای درایران وطنم بودم اما مهمان

 

امشب ز پشت ابر ها بیرون نیامد ماه

 

 بشکن قرق را ماه من بیرون بیا

 

 

اگر چه نزد شما تشنه سخن بودم

 

کسی که حرف دلش را نگفت من بودم

 

 

دلم برای خودم تنگ می شود

 

                                                  آری

همیشه بی خبر از حال خویشتن بودم

 

 

 

نشد جواب بگیرم سلام های تو را

 

هر آنچه شیفته تر از پی شدن بودم

 

 

 چگونه شرح دهم عمق خستگی ها را

 

 اشاره ای کنم

                                               انگار کوهکن بودم

 

 

من آن زلال پرستم  در آب گند زمان

 

که در فکر صافی آبی چنین لجن بودم

 

 

غریب بودم و گشتم غریب تر 

                        

                 اما

 

دلم خوش است که در غربت وطن بودم

 

 

 

 

امشب وقت بی تو مردنه

نمی خوام چشمامو رو هم بذارم                          فرصت نگاه تو خیلی کمه

 

عمر من به خواستنت نمی رسه                      همین امشب وقت از تو گفتنه

 

 

دردامو حوصله کن غزل  غزل                 واسه موندن  مریم و بهونه کن

 

وقتی شعرامو به آتیش می کشی                خون بهای این دل  دیوونه  کن

 

 

نمی خوام چشمامو هم بذارم                         نکنه اسمت تو رو کم بیارم

 

آخه نقره داغ روزگارمی                                 من      فقط تو رو دارم

 

 

 

کی مثل تو منو باور می کنه                     با منو هق هق دل سر می کنه

 

واسه جشن همه گریه های من                       گل تنهائیشو پرپر می کنه

 

                                                       

کی مثل تو منو باور می کنه                        با منه چله نشین سر میکنه

 

کی مثل تو پای حرفام می شینه                شعر دیوونگی از بر می خونه

 

 

نمی خوام زخمامو مرهم بذارم                      نکنه پیش چشات کم بیارم

 

من یه عمره با غمت زار می زنم               منکه از عاشقی ترسی ندارم

 

 

نمی خوام چشمامو رو هم بذارم                     فرصت نگاه تو خیلی کمه

کاشکی دستات به سراغم می اومد              آخه امشب وقت بی تو مردنه

فاطمه بنت نبی

از آب

   نه

      از مهر آب می گویم

                           از فاطمه که همیشه    فاطمه    است

  

پاک و  روشن   و  زلال

                      به خاطر  نام  عزیز فاطمه

                                                               به  پا   می ایستم 

     

تمام عمر    دست به سینه

و 

     از سینه ای  که از   گریه لبریز است    می گویم

           

                                    خاک پای تو هستم تا ابد تا همیشه

          

                                                                           فاطمه  بنت نبی